- 06-53506214
- info@koicarehoekschewaard.nl
- Gratis verzending vanaf €25,-
Dekglaasjes voor de microscoop, 18 × 18 mm, sterkte 1 (0,13 – 0,16 mm), per 100 stuks in een doosje.
Het dekglaasje plet uw slijmafstrijkje tot één dunne laag, houdt het monster stil en houdt uw objectief schoon. Bij 400× vergroting kunt u zonder dekglaasje niet scherpstellen — en juist die vergroting heeft u nodig om Costia te zien.
Laat het glaasje altijd onder een hoek van 45 graden zakken, nooit plat erop. Zo sluit u geen lucht in. Een luchtbel is volmaakt rond met een dikke donkere rand en beweegt niet — dat is de meest gemaakte vergissing bij het zelf onderzoeken.
Te gebruiken met objectglaasjes van 76 × 26 mm. Droog en gesloten bewaren, anders plakken de glaasjes aan elkaar.
€ 4,50 Incl. BTW
De dekglaasjes voor de microscoop zijn het goedkoopste onderdeel van uw hele onderzoek — vier en een halve euro voor honderd stuks — en tegelijk het onderdeel dat bepaalt of u iets zíét.
Want de eerste keer dat iemand hier terugkomt met “ik heb iets gevonden”, gaat het in negen van de tien gevallen om hetzelfde: een keurig rond bolletje met een dikke donkere rand. Geen parasiet. Een luchtbel, ingesloten toen het dekglaasje er te snel op ging.
Op deze pagina staat daarom niet alleen wat u koopt, maar vooral hoe u zo’n glaasje erop legt en hoe u een bel van een beestje onderscheidt.
Een dekglaasje doet drie dingen tegelijk, en alle drie heeft u nodig.
Kortom: het is geen dekseltje, het is onderdeel van het optische systeem.
Dat getal lijkt een detail en is het niet.
Kijkt u eens op de zijkant van uw objectief. Daar staat, naast de vergroting, ergens een 0.17 gegraveerd. Dat is geen toeval: de lens is doorgerekend op precies die dikte glas tussen het objectief en uw monster. Sterkte 1 — 0,13 tot 0,16 mm — ligt daar vlak tegenaan en dat is de standaard.
Neemt u iets veel dikkers, dan haalt u de scherpte er niet meer uit, hoe u ook aan de knop draait. En dat merkt u pas op het moment dat het ertoe doet: bij 400×.
Bij 40× en 100× redt u het nog wel zonder. Bij 400× niet.
En 400× is nu juist de vergroting waar het spannend wordt. Costia is 5 tot 20 micrometer groot: bij 100× ziet u daar niets van, en trekt u de conclusie dat er niets zit terwijl er wél iets zit. Dat is de meest gemaakte fout bij zelf onderzoeken.
Bij die vergroting komt uw microscoop zo dicht op het preparaat dat de dikte van het glas meetelt in de scherpstelling. Vandaar de sterkte, en vandaar dat u er altijd één op legt.
Dit is het hele kunstje, en het duurt drie seconden:
Niet drukken. Drukt u erop, dan perst u het monster naar de randen weg en breekt u bovendien het glaasje. En laat hem er nooit plat bovenop vallen — dan sluit u de lucht in en heeft u uw bellen.
Een luchtbel is verrassend overtuigend onder de microscoop. Toch is hij er in drie tellen uit te halen:
Twijfelt u? Duw dan zachtjes met een potlood tegen de zijkant van het dekglaasje. Een bel verschuift als geheel en verandert van vorm. Een beestje niet.
Deze glaasjes zijn nog geen twee tiende millimeter dik. Ze breken. Dat hoort erbij.
Een fatsoenlijk onderzoek is bovendien niet één preparaat maar drie: een uitstrijkje van de huid aan de voorkant, één achter langs de rugvin en één van de kieuw. Dat zijn dus drie dekglaasjes per vis, plus de exemplaren die tussen uw vingers knappen.
Met honderd stuks doet u daar ruim dertig onderzoeken mee. Dat is voor de meeste vijverhouders meerdere jaren — en dat is precies waarom u nooit moet aarzelen om er eentje weg te gooien. Een preparaat dat niet goed is, kijkt u niet “toch maar even” na. U maakt een nieuw.
Eén praktisch punt waar bijna niemand op bedacht is.
Blijft het doosje in een vochtige ruimte staan — en dat is bij de meeste mensen precies waar de microscoop staat, in de schuur bij de vijver — dan gaan de glaasjes aan elkaar vastzitten. Het vocht ertussen werkt als lijm. Probeert u ze dan los te wrikken, dan breekt u er drie tegelijk.
Bewaar het doosje dus binnen, droog en gesloten. Neem er een handjevol mee naar buiten in plaats van het hele doosje.
Kom dan gerust een keer langs in ‘s-Gravendeel. Ik laat u in tien minuten zien hoe u een monster neemt, hoe u het glaasje erop legt en waar u naar zoekt. Daarna doet u het thuis zelf.
Dat scheelt u meer dan u denkt. Wie zelf kan kijken, weet of hij te maken heeft met huid- en kieuwwormen — waarvoor Triclam het aangewezen middel is — of met Trichodina, waar Calin voor bedoeld is. Dat zijn twee totaal verschillende kuren, en zonder microscoop is dat gokken.
En gokken met een kuur is duurder dan een doosje dekglaasjes. Veel duurder, en niet alleen in geld.
Geschreven door Wim Maat — eigenaar van Koi Care Hoeksche Waard in ‘s-Gravendeel. Ruim 30 jaar in de koi, drie keer per jaar in Japan om zelf bij de kwekers te selecteren. Meer over mij · Stel gerust een vraag
| Gewicht | 0,2 kg |
|---|---|
| Afmetingen | 3 × 3 × 3 cm |
De dekglaasjes voor de microscoop zijn het goedkoopste onderdeel van uw hele onderzoek — vier en een halve euro voor honderd stuks — en tegelijk het onderdeel dat bepaalt of u iets zíét.
Want de eerste keer dat iemand hier terugkomt met “ik heb iets gevonden”, gaat het in negen van de tien gevallen om hetzelfde: een keurig rond bolletje met een dikke donkere rand. Geen parasiet. Een luchtbel, ingesloten toen het dekglaasje er te snel op ging.
Op deze pagina staat daarom niet alleen wat u koopt, maar vooral hoe u zo’n glaasje erop legt en hoe u een bel van een beestje onderscheidt.
Een dekglaasje doet drie dingen tegelijk, en alle drie heeft u nodig.
Kortom: het is geen dekseltje, het is onderdeel van het optische systeem.
Dat getal lijkt een detail en is het niet.
Kijkt u eens op de zijkant van uw objectief. Daar staat, naast de vergroting, ergens een 0.17 gegraveerd. Dat is geen toeval: de lens is doorgerekend op precies die dikte glas tussen het objectief en uw monster. Sterkte 1 — 0,13 tot 0,16 mm — ligt daar vlak tegenaan en dat is de standaard.
Neemt u iets veel dikkers, dan haalt u de scherpte er niet meer uit, hoe u ook aan de knop draait. En dat merkt u pas op het moment dat het ertoe doet: bij 400×.
Bij 40× en 100× redt u het nog wel zonder. Bij 400× niet.
En 400× is nu juist de vergroting waar het spannend wordt. Costia is 5 tot 20 micrometer groot: bij 100× ziet u daar niets van, en trekt u de conclusie dat er niets zit terwijl er wél iets zit. Dat is de meest gemaakte fout bij zelf onderzoeken.
Bij die vergroting komt uw microscoop zo dicht op het preparaat dat de dikte van het glas meetelt in de scherpstelling. Vandaar de sterkte, en vandaar dat u er altijd één op legt.
Dit is het hele kunstje, en het duurt drie seconden:
Niet drukken. Drukt u erop, dan perst u het monster naar de randen weg en breekt u bovendien het glaasje. En laat hem er nooit plat bovenop vallen — dan sluit u de lucht in en heeft u uw bellen.
Een luchtbel is verrassend overtuigend onder de microscoop. Toch is hij er in drie tellen uit te halen:
Twijfelt u? Duw dan zachtjes met een potlood tegen de zijkant van het dekglaasje. Een bel verschuift als geheel en verandert van vorm. Een beestje niet.
Deze glaasjes zijn nog geen twee tiende millimeter dik. Ze breken. Dat hoort erbij.
Een fatsoenlijk onderzoek is bovendien niet één preparaat maar drie: een uitstrijkje van de huid aan de voorkant, één achter langs de rugvin en één van de kieuw. Dat zijn dus drie dekglaasjes per vis, plus de exemplaren die tussen uw vingers knappen.
Met honderd stuks doet u daar ruim dertig onderzoeken mee. Dat is voor de meeste vijverhouders meerdere jaren — en dat is precies waarom u nooit moet aarzelen om er eentje weg te gooien. Een preparaat dat niet goed is, kijkt u niet “toch maar even” na. U maakt een nieuw.
Eén praktisch punt waar bijna niemand op bedacht is.
Blijft het doosje in een vochtige ruimte staan — en dat is bij de meeste mensen precies waar de microscoop staat, in de schuur bij de vijver — dan gaan de glaasjes aan elkaar vastzitten. Het vocht ertussen werkt als lijm. Probeert u ze dan los te wrikken, dan breekt u er drie tegelijk.
Bewaar het doosje dus binnen, droog en gesloten. Neem er een handjevol mee naar buiten in plaats van het hele doosje.
Kom dan gerust een keer langs in ‘s-Gravendeel. Ik laat u in tien minuten zien hoe u een monster neemt, hoe u het glaasje erop legt en waar u naar zoekt. Daarna doet u het thuis zelf.
Dat scheelt u meer dan u denkt. Wie zelf kan kijken, weet of hij te maken heeft met huid- en kieuwwormen — waarvoor Triclam het aangewezen middel is — of met Trichodina, waar Calin voor bedoeld is. Dat zijn twee totaal verschillende kuren, en zonder microscoop is dat gokken.
En gokken met een kuur is duurder dan een doosje dekglaasjes. Veel duurder, en niet alleen in geld.
Geschreven door Wim Maat — eigenaar van Koi Care Hoeksche Waard in ‘s-Gravendeel. Ruim 30 jaar in de koi, drie keer per jaar in Japan om zelf bij de kwekers te selecteren. Meer over mij · Stel gerust een vraag
| Gewicht | 0,2 kg |
|---|---|
| Afmetingen | 3 × 3 × 3 cm |
| Gewicht | 0,2 kg |
|---|---|
| Afmetingen | 3 × 3 × 3 cm |
Veelgestelde vragen
Volg altijd de gebruiksaanwijzing op de verpakking. Heeft u vragen over de juiste toepassing of dosering? Neem gerust contact met ons op voor persoonlijk advies.
De actuele voorraad wordt weergegeven op de productpagina. De meeste producten zijn direct uit voorraad leverbaar.
Ja, wij adviseren dagelijks klanten over Koi, vijvertechniek, waterkwaliteit en het oplossen van vijverproblemen. Neem gerust contact met ons op of bezoek onze winkel.
Trustindex verifieert dat de oorspronkelijke bron van de recensie Google is. Trustindex verifieert dat de oorspronkelijke bron van de recensie Google is. Trustindex verifieert dat de oorspronkelijke bron van de recensie Google is. Trustindex verifieert dat de oorspronkelijke bron van de recensie Google is. Trustindex verifieert dat de oorspronkelijke bron van de recensie Google is. Trustindex verifieert dat de oorspronkelijke bron van de recensie Google is. 
Trustindex verifieert dat de oorspronkelijke bron van de recensie Google is. Meer weten of advies nodig?
Of het nu gaat om koi, waterkwaliteit, filters, pompen of vijveronderhoud, wij helpen u graag verder. Neem vrijblijvend contact met ons op voor persoonlijk advies of bekijk ons uitgebreide assortiment vijverproducten.
€ 4,50 Incl. BTW
Betaal veilig met
Dekglaasjes voor de microscoop, 18 × 18 mm, sterkte 1 (0,13 – 0,16 mm), per 100 stuks in een doosje.
Het dekglaasje plet uw slijmafstrijkje tot één dunne laag, houdt het monster stil en houdt uw objectief schoon. Bij 400× vergroting kunt u zonder dekglaasje niet scherpstellen — en juist die vergroting heeft u nodig om Costia te zien.
Laat het glaasje altijd onder een hoek van 45 graden zakken, nooit plat erop. Zo sluit u geen lucht in. Een luchtbel is volmaakt rond met een dikke donkere rand en beweegt niet — dat is de meest gemaakte vergissing bij het zelf onderzoeken.
Te gebruiken met objectglaasjes van 76 × 26 mm. Droog en gesloten bewaren, anders plakken de glaasjes aan elkaar.
De dekglaasjes voor de microscoop zijn het goedkoopste onderdeel van uw hele onderzoek — vier en een halve euro voor honderd stuks — en tegelijk het onderdeel dat bepaalt of u iets zíét.
Want de eerste keer dat iemand hier terugkomt met “ik heb iets gevonden”, gaat het in negen van de tien gevallen om hetzelfde: een keurig rond bolletje met een dikke donkere rand. Geen parasiet. Een luchtbel, ingesloten toen het dekglaasje er te snel op ging.
Op deze pagina staat daarom niet alleen wat u koopt, maar vooral hoe u zo’n glaasje erop legt en hoe u een bel van een beestje onderscheidt.
Een dekglaasje doet drie dingen tegelijk, en alle drie heeft u nodig.
Kortom: het is geen dekseltje, het is onderdeel van het optische systeem.
Dat getal lijkt een detail en is het niet.
Kijkt u eens op de zijkant van uw objectief. Daar staat, naast de vergroting, ergens een 0.17 gegraveerd. Dat is geen toeval: de lens is doorgerekend op precies die dikte glas tussen het objectief en uw monster. Sterkte 1 — 0,13 tot 0,16 mm — ligt daar vlak tegenaan en dat is de standaard.
Neemt u iets veel dikkers, dan haalt u de scherpte er niet meer uit, hoe u ook aan de knop draait. En dat merkt u pas op het moment dat het ertoe doet: bij 400×.
Bij 40× en 100× redt u het nog wel zonder. Bij 400× niet.
En 400× is nu juist de vergroting waar het spannend wordt. Costia is 5 tot 20 micrometer groot: bij 100× ziet u daar niets van, en trekt u de conclusie dat er niets zit terwijl er wél iets zit. Dat is de meest gemaakte fout bij zelf onderzoeken.
Bij die vergroting komt uw microscoop zo dicht op het preparaat dat de dikte van het glas meetelt in de scherpstelling. Vandaar de sterkte, en vandaar dat u er altijd één op legt.
Dit is het hele kunstje, en het duurt drie seconden:
Niet drukken. Drukt u erop, dan perst u het monster naar de randen weg en breekt u bovendien het glaasje. En laat hem er nooit plat bovenop vallen — dan sluit u de lucht in en heeft u uw bellen.
Een luchtbel is verrassend overtuigend onder de microscoop. Toch is hij er in drie tellen uit te halen:
Twijfelt u? Duw dan zachtjes met een potlood tegen de zijkant van het dekglaasje. Een bel verschuift als geheel en verandert van vorm. Een beestje niet.
Deze glaasjes zijn nog geen twee tiende millimeter dik. Ze breken. Dat hoort erbij.
Een fatsoenlijk onderzoek is bovendien niet één preparaat maar drie: een uitstrijkje van de huid aan de voorkant, één achter langs de rugvin en één van de kieuw. Dat zijn dus drie dekglaasjes per vis, plus de exemplaren die tussen uw vingers knappen.
Met honderd stuks doet u daar ruim dertig onderzoeken mee. Dat is voor de meeste vijverhouders meerdere jaren — en dat is precies waarom u nooit moet aarzelen om er eentje weg te gooien. Een preparaat dat niet goed is, kijkt u niet “toch maar even” na. U maakt een nieuw.
Eén praktisch punt waar bijna niemand op bedacht is.
Blijft het doosje in een vochtige ruimte staan — en dat is bij de meeste mensen precies waar de microscoop staat, in de schuur bij de vijver — dan gaan de glaasjes aan elkaar vastzitten. Het vocht ertussen werkt als lijm. Probeert u ze dan los te wrikken, dan breekt u er drie tegelijk.
Bewaar het doosje dus binnen, droog en gesloten. Neem er een handjevol mee naar buiten in plaats van het hele doosje.
Kom dan gerust een keer langs in ‘s-Gravendeel. Ik laat u in tien minuten zien hoe u een monster neemt, hoe u het glaasje erop legt en waar u naar zoekt. Daarna doet u het thuis zelf.
Dat scheelt u meer dan u denkt. Wie zelf kan kijken, weet of hij te maken heeft met huid- en kieuwwormen — waarvoor Triclam het aangewezen middel is — of met Trichodina, waar Calin voor bedoeld is. Dat zijn twee totaal verschillende kuren, en zonder microscoop is dat gokken.
En gokken met een kuur is duurder dan een doosje dekglaasjes. Veel duurder, en niet alleen in geld.
Geschreven door Wim Maat — eigenaar van Koi Care Hoeksche Waard in ‘s-Gravendeel. Ruim 30 jaar in de koi, drie keer per jaar in Japan om zelf bij de kwekers te selecteren. Meer over mij · Stel gerust een vraag
| Gewicht | 0,2 kg |
|---|---|
| Afmetingen | 3 × 3 × 3 cm |
Menu